O mnie

Sztuka jest obecna w moim życiu odkąd pamiętam. Dorastałam w Polsce,

a rysunek i malarstwo towarzyszyły mi od najmłodszych lat. Bardzo wcześnie zrozumiałam,

że obraz potrafi wyrazić to, co czasami trudno zamknąć w słowach.

Z czasem przekonałam się również, że droga artysty wcale nie musi prowadzić po linii prostej.

Życie zaprowadziło mnie do Grecji, a następnie na Kretę — miejsce, które bardzo mocno

wpłynęło na mój sposób patrzenia. Przyciągnęło mnie śródziemnomorskie światło, ale równie

fascynująca okazała się obecność historii, którą na tej wyspie niemal fizycznie się odczuwa.

Kontakt z przedmiotami powstałymi tysiące lat temu, śladami pozostawionymi przez kolejne

pokolenia czy obserwowanie tego samego krajobrazu całkowicie zmieniającego charakter

wraz ze światłem rozwinęły we mnie szczególną wrażliwość na pamięć, czas i obecność.

Światło do dziś pozostaje jednym z najważniejszych instrumentów w mojej pracy.

Fascynuje mnie, jak jego natężenie, barwa i temperatura potrafią całkowicie zmienić emocję.

Ta sama przestrzeń może wywołać spokój, samotność, napięcie albo nadzieję wyłącznie poprzez

zmianę światła. Nie traktuję go więc jedynie jako czegoś, co pozwala nam widzieć. Światło może

odkrywać, ukrywać, niepokoić, zmieniać znaczenie obrazu i sugerować rzeczy, których

nie da się powiedzieć wprost.

​

Jednak w centrum mojej twórczości zawsze pozostaje człowiek. Interesuje mnie to, co nosimy w sobie: pamięć, czułość, samotność, lęk, siła, sprzeczności, potrzeba wolności i ślady pozostawione przez doświadczenia. Kobiety często pojawiają się w moich pracach, ale nie postrzegam swojej twórczości jako ograniczonej do jednego tematu. Czasami człowiek jest obecny w obrazie bardzo wyraźnie. Innym razem niemal całkowicie znika, pozostawiając jedynie cień, gest, kolor, pustą przestrzeń albo wrażenie czyjejś wcześniejszej obecności.

​

Poruszam się pomiędzy malarstwem figuratywnym i abstrakcją, rysunkiem, technikami mieszanymi oraz instalacją. Nigdy nie chciałam zamykać się w jednej rozpoznawalnej formule tylko dlatego, że zapewnia stylistyczną konsekwencję. Artyści zmieniają się, ponieważ zmieniają się ludzie. Kolejne etapy życia przynoszą nowe pytania, a różne pytania wymagają różnych środków wyrazu.

Dlatego w mojej pracy technika zawsze pojawia się po idei.

​

Czasami potrzebuję farby olejnej. Innym razem akrylu, węgla, faktury, fotografii, znalezionego przedmiotu, dźwięku, światła albo całej przestrzeni. Interesują mnie możliwości różnych mediów i świadome wybieranie tego, które najlepiej potrafi unieść emocję lub myśl stojącą za daną pracą.

Szczególną wolność daje mi instalacja. Widz przestaje wtedy stać wyłącznie przed obrazem i wchodzi w jego przestrzeń. Przedmioty, dźwięk, światło i otoczenie mogą stać się elementami jednej narracji, dzięki czemu dzieło można nie tylko oglądać, ale również doświadczać.

Niektóre moje projekty dotykają trudnych tematów: przemocy, niesprawiedliwości, lęku, agresji, społecznej obojętności oraz konsekwencji milczenia wtedy, gdy drugi człowiek doświadcza krzywdy. Trudno mi zaakceptować obojętność. Uważam, że decyzja, aby czegoś nie widzieć, również jest decyzją.

​

To jednak tylko jeden z obszarów mojej twórczości. Sztuka jest dla mnie również miejscem poszukiwania piękna, spokoju, wolności i nadziei. Maluję pejzaże, ciało, światło i abstrakcyjne przestrzenie emocjonalne, ponieważ ludzkie doświadczenie składa się ze wszystkich tych elementów jednocześnie. Ciemność niewiele znaczy bez światła, podobnie jak trudno zrozumieć siłę bez doświadczenia kruchości.

Nie zależy mi na tym, żeby odbiorca odczytał pracę dokładnie tak, jak ja ją zamierzyłam.

Ważniejsze jest dla mnie, żeby coś się wydarzyło.

Żeby ktoś na chwilę się zatrzymał. Coś poczuł. Coś sobie przypomniał. Zadał pytanie. Być może rozpoznał emocję, której wcześniej nie potrafił nazwać, albo zobaczył dobrze znane doświadczenie z zupełnie innej perspektywy.

Widziałam ludzi reagujących na moje prace rozmową, milczeniem, a czasem łzami. Takie chwile nieustannie przypominają mi, dlaczego tworzę. Sztuka potrafi przekraczać różnice języka, wieku, kultury czy osobistej historii. Potrafi dotrzeć do człowieka, zanim zaczniemy cokolwiek tłumaczyć.

Dlatego tak ważne są dla mnie wystawy. Nie traktuję ich jako zbioru obiektów zawieszonych na ścianach. Dobra wystawa staje się podróżą przez idee i emocje — przestrzenią, w której poszczególne prace zaczynają rozmawiać zarówno między sobą, jak i z ludźmi, którzy pomiędzy nimi przechodzą.

Szczególne znaczenie mają dla mnie wystawy indywidualne. Pozwalają zbudować pełną narrację i spotkać ludzi, którzy do niej wchodzą. Dialog pomiędzy artystą, dziełem i odbiorcą jest dla mnie częścią samego procesu twórczego.

Obok własnej działalności artystycznej zajmuję się również pracą kuratorską i organizacją wystaw na Krecie, między innymi w ramach wieloletniej współpracy z Muzeum El Greco. Tworzenie przestrzeni dla innych artystów i umożliwianie publiczności bezpośredniego spotkania ze sztuką stało się naturalnym przedłużeniem mojej własnej praktyki.

Formalną edukację artystyczną kontynuowałam już jako dojrzała twórczyni. Ukończyłam studia licencjackie na kierunku malarstwo w Wyższej Szkole Artystycznej, a następnie Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskałam tytuł magistra, realizując dyplom w obszarze ilustracji i grafiki wydawniczej.

Dla mnie studia nigdy nie były początkiem bycia artystką. Były kolejnym etapem stawania się nią.

Dziś nadal swobodnie przechodzę pomiędzy malarstwem i innymi formami wypowiedzi, nie próbując przewidywać, dokąd zaprowadzi mnie następny projekt. Nie chcę powtarzać tego, co już znam, tylko dlatego, że stało się rozpoznawalne.

Chcę zachować ciekawość.

Nie wierzę, że sztuka musi dawać proste odpowiedzi.

Czasami jej największa wartość polega na zadaniu pytania, które pozostaje z nami jeszcze długo po tym, jak odejdziemy od obrazu.

 

​